Opis instalacji

W systemie bezpośredniego parowania czynnik chłodniczy cyrkuluje jako medium przenoszące ciepło w kolektorze gruntowym, gdzie odrazu odparowuje. Poprzez bezpośrednie parowanie osiągamy najwyższe współczynniki efektywności i najwyższe bezpieczeństwo użytkowania, ponieważ odpadają dodatkowe wymienniki ciepła i pompy obiegowe. Instalacja dolnego źródła jest wykonane w postaci poziomego kolektora gruntowego. 75 m rurki kolektora wykonane są z miedzi oraz izolacji z polietylenu (PE). Montaż kolektora zależnie od warunków wymaga zgłoszenia bądź pozwoleń.

Jakość gruntu

Powierzchnie gruntowe pod kolektory lub sondy powinny być wyrównane, względnie nie powinny być jednostronnie usypane. Inaczej rozłożone rury kolektora mogłyby zostać uszkodzone przez osiadanie roli. Im większa zawartość wilgotności w gruncie, tym lepsze i większe przewodzenie ciepła. Dlatego w przypadku gruntów wilgotnych i ziemistych wymagane są mniejsze powierzchnie niż przy gruntach suchych.

Powierzchnia pod kolektor nie może być zabudowana, natomiast mogą na niej rosnąć rośliny. Woda deszczowa jest ważna dla regeneracji gruntu. Należy unikać zarówno zastoi wody oraz zalewania gruntu (np. stoki, glina) ze względu na możliwość powstawania nierówności lub szkód w budownictwie. W przypadku zapotrzebowania przewidzieć drenaż!

Ułożenie kolektora (kolektor poziomy)

Wielkość potrzebnej powierzchni zależy od mocy chłodniczej pompy ciepła w trybie ogrzewania (rodzaj, przewidziany współczynnik efektywności) i od specyfiki gruntu.

Głębokość ułożenia kolektora wynosi ok. 1,2m, zależnie od regionu także poniżej. Odległość między kolektorami jest wyliczana, wartość przy aktualnych, seryjnych długościach rur kolektora wynosi od 40 do 60 cm.

Powierzchnia ułożenia

Kolektor z reguły układa się na poziomym, równym podłożu z  maksymalnie jedną stroną spadową (ekspozycja zbocza). W takim przypadku należy ułożyć rury kolektora poprzecznie do spadku! Różnica między najniższym a najwyższym punktem ułożenia kolektora nie powinna przekraczać 5 m.

Ułożenie  
Należy uważać, aby rury kolektora nie były zagięte lub przyciśnięte. Przed zasypaniem kolektora ziemią należy go zasypać warstwą piasku. Około 50 cm nad rurami kolektora należy ułożyć taśmy ostrzegawcze. 

Studnia zbiorcza

W przypadku obszernych instalcji lub jeżeli odległość między pompą ciepła a kolektorami jest większa niż 10 m, należy przewidzieć studnię zbiorczą. Taką studzienkę można zbudować ze zwyczajnych obręczy betonowych. Przewody między budynkiem a studnią zbiorczą należy ułożyć prosto i z małym spadkiem w kierunku studni. W ten sposób usuwany jest tworzący się kondensat. Połączenie musi być odpowiednio zaizolowane, na przykład przewody mogą być układane w rurze. Przyłącza przekraczające długość 20 m nie są możliwe.

• maksymalna różnica wysokości między rozdzielaczem do solanki w studzience a pompą ciepła to 5 m
• studzienka zbiorcza powinna znajdować się w najniższym punkcie

Bezpieczne odległości

Odległości ułożenia kolektorów od wodociągów muszą wynosić minimum 1,5 m, natomiast do kanałów wodnych minimum 1 m. Przy ułożeniu równoległym do budynków należy zachować odstęp około 1,2 m (unikać szkód związanych z mrozem!)

Jeżeli powyższe bezpieczne odległości nie mogą być zachowana, trzeba dodatkowo wykonać izolację w celu zabezpieczenia obiektu i/lub rur kolektora.

Należy również izolować miejsce wprowadzenia przewodów do domu.